ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΝΑ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ. ΠΟΛΛΟΙ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ, ΕΠΩΑΖΟΥΝ ΤΟ ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΕΣ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ. Αξίζει, νομίζω να διαβαστεί, και –με δεδομένη σιδερόφρακτη λογοκρισία ορθολογιστικών και επιστημονικά αξιόπιστων αναλύσεων– να διαβιβαστεί σε πάρα πολλούς. Στην κυριακάτικη εφημερίδα ΠΑΡΟΝ της Κυριακής 23/1/2005 δημοσιεύονται 18 κείμενα που καλύπτουν πλείστες όσες πτυχές του κρίσιμου αυτού ζητήματος.

Π.Ήφ.

Για μια ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ από τις συζητήσεις ενός διεθνούς συνεδρίου

http://www.enet.gr/online/online_hprint.jsp?q=%C1%ED%DC%ED&a=&id=39027564

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/12/2004, σ. 48

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ*

Γενικό συμπέρασμα από το διεθνές συνέδριο για το Κυπριακό ήταν ότι το πραγματικό περιεχόμενο του Σχεδίου Ανάν και οι τραγικές συνέπειες που θα προκαλούσε η εφαρμογή του δεν είναι γνωστά στην κοινή γνώμη της Ευρώπης.

Επίσης, δεν έχει αναπτυχθεί επιμελής προσπάθεια ενημέρωσης. Αντίθετα, παρατηρείται επιμελής αποφυγή της. Ωστόσο, αποτελεί επιτακτική εθνική υποχρέωση να αρχίσει έστω και τώρα, τόσο από θέσεις δημόσιες όσο και από θέσεις των ΜΜΕ, συστηματική ενημέρωση για το τι περιελάμβανε το Σχέδιο Ανάν, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί συνταγματικό τερατούργημα, μοναδικό στην πραγκόσμια συνταγματική ιστορία. Αν γνώριζαν οι Ευρωπαίοι, ηγέτες και μη, τις συνέπειες που θα είχε το Σχέδιο Ανάν για την Ευρώπη, ασφαλώς θα είχαν άλλη στάση απέναντί του. Στη βάση αυτής της υποχρέωσης και ανάγκης ενημέρωσης, θεωρώ χρήσιμο να κάνω γνωστές λίγες από τις διαπιστώσεις που προέκυψαν από τη δημόσια συζήτηση στο συνέδριο και από όσα διατύπωσαν, με γνώση και πάθος, οι ξένοι ειδικοί επιστήμονες.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, με τον ειδικό διαπραγματευτή για το Κυπριακό Αλβαρο ντε Σότο, στην παράδοση του σχεδίου

1. Μία από τις διαπιστώσεις ήταν ότι το Σχέδιο Ανάν, ως σύλληψη και κατασκεύασμα «κράτους», δεν είναι συμβατό με τις θεμελιώδεις αρχές των διακηρύξεων του ΟΗΕ, του Διεθνούς Δικαίου γενικότερα, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σύμφωνα με τις οποίες συγκροτείται και λειτουργεί ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος. Αν εφαρμοζόταν, θα παραβιάζονταν καθημερινώς και πολλαπλώς η δημοκρατική αρχή, οι πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του ανθρώπου, αφού βασικές εξουσίες θα ασκούνταν χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, που ασκούνται σήμερα στην Κυπριακή Δημοκρατία, θα καταλύονταν ή θα ήσαν υπό διαρκή παραβίαση. Τα πολιτικά, τα δικαστικά και τα διοικητικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα είχαν καθημερινή απασχόληση, χωρίς δυνατότητα εξεύρεσης λύσεων.

2. Δεύτερη διαπίστωση: το Σχέδιο Ανάν αναφέρει (άρθρο 2 της Ιδρυτικής Συμφωνίας) ότι έχει ως πρότυπο το καθεστώς της Ελβετίας. Αυτό δεν είναι αληθές. Από τις έγκυρες αναλύσεις του Ελβετού και του Βέλγου συνέδρου, προέκυψε σαφώς ότι δεν έχει καμία σχέση ούτε με το βελγικό ούτε με το ελβετικό σύστημα. Θα πρόσθετα ότι δεν έχει σχέση με κανένα γνωστό σύστημα. Και τούτο γιατί, ίσως, προοριζόταν για νέο πρότυπο και άλλων λύσεων.

3. Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι η πρόταση του Σχεδίου Ανάν προσέβαλλε καθολικώς την κυριαρχία της (σημερινής) Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση εντάχθηκε ως ένα, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος. Η προσβολή της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας συνίστατο στο ότι το Σχέδιο Ανάν πρότεινε την ολοκληρωτική κατάλυσή της και την υποκατάστασή της με ένα κατασκεύασμα κρατικής οντότητας, το οποίο δεν είναι ούτε ένα ούτε δημοκρατικό ούτε κυρίαρχο ούτε καν κράτος, όπως θα δούμε και πιο κάτω.

Γι’ αυτό, όπως επισημάνθηκε και στο συνέδριο, η άρνηση, σήμερα, της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και η, παρά την άρνησή της αυτή, τυχόν παραχώρηση ημερομηνίας έναρξης διαπραγματεύσεων για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα αποτελέσουν σοβαρό πλήγμα όχι μόνο της ίδιας της Ενωσης, αλλά και της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη μεταξύ των κριτηρίων για την προβολή βέτο ή όχι στις 17 Δεκεμβρίου.

4. Τέλος, διαπιστώθηκε ότι το Σχέδιο Ανάν καθιστούσε τις δύο εθνότητες, παρά τη μεγάλη διαφορά πληθυσμού της μιας από την άλλη -τουλάχιστον 8 με 2- απολύτως ισότιμες στις βασικές λειτουργίες του προτεινόμενου «κράτους», τόσο στη νομοθετική όσο και στην εκτελεστική εξουσία. Γι’ αυτό ακριβώς, το πρωτοφανές αυτό Σχέδιο κατέλυε, στην ουσία της, την αρχή της πλειοψηφίας σε όλα τα κρίσιμα συλλογικά όργανα του «κράτους». Ετσι, αντί να προβλέπει πλήρη δικαστική προστασία των πολιτών της μικρότερης εθνότητας απέναντι στη μεγαλύτερη, όπως θεσπίζεται σε όλα τα δημοκρατικά κράτη με πολλές εθνότητες, εδώ η μικρότερη θα συναποφάσιζε ισότιμα σε όλα με τη μεγαλύτερη. Αυτό θα σήμαινε πλήρη κατάλυση της θεμελιώδους αρχής της αναλογικής ισότητας και της δημοκρατικής αρχής, αφού η θέληση των ολιγοτέρων θα δέσμευε τη θέληση των περισσοτέρων.

5. Είναι χρήσιμο να δει κανείς δύο βασικά στοιχεία του Σχεδίου Ανάν, για να αντιληφθεί αμέσως ότι όχι μόνο δημοκρατικό κράτος δεν προτεινόταν, αλλά ούτε καν κράτος.

Το πρώτο στοιχείο του κρατικού κατασκεύασματος του Σχεδίου Ανάν είναι η έλλειψη πολιτικής διακυβέρνησης. Ολοι ξέρουμε ότι βασικό στοιχείο κάθε κυβέρνησης είναι η εξουσία να παίρνει πολιτικές αποφάσεις δικής της επιλογής, χωρίς δεσμεύσεις. Ακόμη και στα παλαιά προτεκτοράτα, ακόμη και σε χώρες υπό εχθρική κατοχή, οι υποτελείς κυβερνήσεις μπορούσαν να αποφασίζουν μόνες τους για κάποια ζητήματα, για τα οποία δεν ενδιαφέρονταν τα επικυρίαρχα κράτη. Στο «κράτος» που πρότεινε το Σχέδιο Ανάν, η «κυβέρνηση» δεν μπορούσε τίποτα να αποφασίσει ελεύθερα - ούτε καν για ζητήματα της καθημερινότητας. Ας δούμε γιατί. Η διακυβέρνηση της χώρας προβλεπόταν να ανατεθεί στο λεγόμενο Προεδρικό Συμβούλιο, που, με τα σημερινά δεδομένα πληθυσμού, θα απαρτιζόταν από 4 Ελληνοκυπρίους και 2 Τουρκοκυπρίους. Δεν θα μπορούσε, όμως, να πάρει ποτέ καμία απόφαση, αν τουλάχιστον ένας Τουρκοκύπριος δεν ήταν σύμφωνος με τις θέσεις της ελληνοκυπριακής εκπροσώπησης. Το ίδιο προέβλεπε το Σχέδιο Ανάν και για τη διεθνή εκπροσώπηση της χώρας: όταν θα μετέβαινε ένας υπουργός ως εκπρόσωπος της χώρας σε μια άλλη χώρα ή σε διεθνή οργανισμό, έπρεπε να συνοδεύεται από έναν εκπρόσωπο της άλλης εθνότητας! Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο πρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλίου, όταν θα μετέβαινε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, έπρεπε να συνοδεύεται και από τον αναπληρωτή πρόεδρο, που θα προερχόταν από την άλλη εθνότητα! (Ποιος φοβάται τον Οργανισμό Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου;) Η «διοσκούρειος» αυτή ρύθμιση (δύο - δύο) της διεθνούς εκπροσώπησης της χώρας φθάνει, ασφαλώς, τα όρια του φαιδρού, αν τη φανταστεί κανείς στην πράξη. Φαιδρή και πρωτοφανής ήταν και η θέσπιση πολυπρόσωπου αρχηγού κράτους: ως αρχηγός του κράτους προβλεπόταν ολόκληρο το Προεδρικό Συμβούλιο συλλογικά (!) - και όχι μόνο ο πρόεδρός του, όπως π.χ. στην Ελβετία. Και τούτο γιατί, ως μόνος εκπρόσωπος του κράτους, θα ανήκε μοιραία σε μία εθνότητα! Με αυτά τα δεδομένα, οι πολιτικής σημασίας διεθνείς εκπροσωπήσεις θα ήταν… διπρόσωπες (με την ετυμολογική σημασία της λέξης) και όλες οι αποφάσεις θα έπρεπε να είναι προϊόν συμφωνίας και των δύο πλευρών - αλλιώς, τίποτα. Μπορεί, όμως, να νοηθεί διακυβέρνηση χώρας με πραγματικό βέτο σε όλους τους τομείς; Αυτό ήταν, πράγματι, διεθνής πρωτοτυπία.

Για την περίπτωση που η μη σύμπραξη της μιας πλευράς θα μπλόκαρε τη λήψη της απόφασης -και αυτό θα ήταν καθημερινό- το Σχέδιο Ανάν έδινε μια ακόμη χειρότερη λύση: θα αποφάσιζε το Ανώτατο Δικαστήριο! Και διευκρινίζω: το Ανώτατο Δικαστήριο δεν θα λειτουργούσε ως δικαστήριο, δεν θα έλυνε, δηλαδή, τη διαφορά των δύο μερών με βάση το νόμο και το Σύνταγμα, αλλά θα αποφάσιζε ως κυβέρνηση, πολιτικά. Ετσι, η διακυβέρνηση της χώρας θα έφευγε όχι μόνο από τη βάση της δημοκρατικής νομιμοποίησης, αλλά γενικά από τη λειτουργία του δημοκρατικού πνεύματος, αφού δεν θα ήταν στα χέρια κυβέρνησης που προερχόταν από το Κοινοβούλιο και από το λαό, αλλά στα χέρια διοριζόμενου δικαστηρίου. Αυτό ήταν παγκόσμια πρωτοτυπία!

Αλλά το χειρότερο δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν -και ερχόμαστε στο δεύτερο στοιχείο του κατασκευάσματος- ότι προβλεπόταν, για τις περιπτώσεις αυτές, μια σύνθεση του Ανώτατου Δικατηρίου με βάση την οποία κυβερνητική απόφαση δεν θα την έπαιρναν ούτε οι Ελληνοκύπριοι ούτε οι Τουρκοκύπριοι, αλλά κάποιοι ξένοι: σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν, το Ανώτατο Δικαστήριο απαρτιζόταν από 3 Ελληνοκύπριους, από τρεις Τουρκοκύπριους και από τρεις μη Κυπρίους! Συνεπώς, αν διαφωνούσαν οι Τουρκοκύπριοι με τους Ελληνοκύπριους, θα αποφάσιζε τελικώς ο ξένος. Αρα, η διακυβέρνηση της Κύπρου περνούσε, στην τελική της φάση, σε κάποιο ξένο κέντρο λήψης αποφάσεων. Πώς θα μπορούσε να ονομαστεί η νέα «αρχή» διακυβέρνησης του Σχεδίου Ανάν; Μήπως αρχή του Big Brother;

Ο ξένος παράγοντας δεν θα αποφάσιζε μόνο ως κυβέρνηση, αλλά και για όλα τα κρίσιμα για την εδραίωση του νέου κυπριακού «κράτους» ζητήματα. Το Σχέδιο Ανάν πρόσθετε στη σύνθεση μεγάλης σημασίας συλλογικών οργάνων μη Κυπρίους, ώστε η απόφαση να περιέρχεται τελικά στον ξένο παράγοντα. Για παράδειγμα, δείτε τις συνθέσεις των εξής οργάνων: α) για την εφαρμογή του Χάρτη των δύο εθνοτήτων, αρμόδιο θα ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο, με τη σύνθεση που είδαμε, β) η Επιτροπή Εδαφικών Διευθετήσεων: 3 Τουρκοκύπριοι, 3 Ελληνοκύπριοι και 1 μη Κύπριος, γ) η Επιτροπή Συμφιλίωσης: 3 Τουρκοκύπριοι, 3 Ελληνοκύπριοι και 1 μη Κύπριος, δ) το Δικαστήριο Περιουσίας: περιττός αριθμός Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων και 3 μη Κύπριοι, ε) το Συμβούλιο Περιουσίας: 2 Τουρκοκύπριοι, 2 Ελληνοκύπριοι και 3 μη Κύπριοι, στ) το Γραφείο Απαιτήσεων: 2 Τουρκοκύπριοι, 2 Ελληνοκύπριοι και 3 μη Κύπριοι, και ζ) η Επιτροπή Ελέγχου Εφαρμογής της Συνθήκης: 4 Κύπριοι (2+2) και 3 μη Κύπριοι.

Διερωτάται κανείς: αυτό που μαθαίνουν όλοι οι πρωτοετείς φοιτητές Νομικής, ότι βασικό στοιχείο της έννοιας του κράτους είναι η αυτοδύναμη εξουσία - αλλιώς δεν υπάρχει κράτος, ισχύει; Αυτοί που το έφτιαξαν, πέρα από την αδιαφορία τους για τη δημοκρατική αρχή και τις πολιτικές ελευθερίες, ήταν επιστήμονες και ιδίως επιστήμονες του δικαίου; Αλλά και οι νομικοί που το αποδέχονται σήμερα είναι επιστήμονες του δικαίου; Η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να δεχτεί στους κόλπους της ένα τέτοιο τερατώδες κατασκεύασμα;

* Ομ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/12/2004

Συντάκτης: Βαγγέλης Θεοδώρου

Πηγή: ΑΠΕ

Κόλαφος για την Τουρκία αποδείχθηκε μια απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο καταδίκασε σήμερα την Άγκυρα γιατί άσκησε δίωξη κατά ενός δημοσιογράφου, που το 1994 έγραψε ένα άρθρο- κριτική για τέσσερα έργα, ένα από τα οποία γράφτηκε από τον τότε ηγέτη των Κούρδων ανταρτών, Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η γείτονα παραβίασε το άρθρο 10 της ευρωπαϊκής συνθήκης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, που αφορά την ελευθερία έκφρασης, καθώς και το άρθρο 6, που αφορά μια δίκαιη δίκη, γιατί στη δίκη του δημοσιογράφου παρίστατο στρατιωτικός δικαστής, ο οποίος και τον καταδίκασε. Πρόκειται για τον δημοσιογράφο Ατίλα Χάλις, ο οποίος, στις 2 Ιανουαρίου του 1994, δημοσίευσε στην εφημερίδα Ozgur Gundem την κριτική του για τέσσερα έργα σχετικά με την κατάσταση και τα προβλήματα που υπάρχουν στη νοτιανατολική Τουρκία. Η εφημερίδα με το επίμαχο άρθρο δεν κυκλοφόρησε ποτέ, αφού όλα τα φύλλα της κατασχέθηκαν, ενώ ο δημοσιογράφος, που αρχικά εξαφανίστηκε για να γλιτώσει τη φυλακή, καταδικάστηκε τον Μάρτιο του 1995 σε κάθειρξη ενός έτους και πρόστιμο 400 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών, με την κατηγορία ότι “ασκούσε προπαγάνδα, που σχετίζονταν με απαγορευμένη αυτονομιστική οργάνωση”.

PLEASE DISTRIBUTE THIS MESSAGE TO YOUR FRIENDS”

——————————————————————————–

ΣΑΕ Region urges all Hellenes in The Americas to join Asian Tsunami Relief Efforts

V.P. Tomaras: ‘Both our Faith, and our Filotimo, call on us to help the victims of this unprecedented disaster’

CHICAGO, IL January 4, 2005 — On New Year’s Day, Ecumenical Patriarch Bartholomew I, the spiritual leader of 250 million Orthodox worshippers in the world, led the faithful in praying to God to spare mankind from earthquakes and in pleading for His mercy during a memorial service at the Patriarchal Church of St. George in Istanbul. In the U.S., Archbishop Demetrios of America urged the faithful to give, saying, “Let those who have survived a foreboding wave of death and destruction now be encompassed by a comforting wave of love and concern,” and directed the 550 U.S. parishes of the Archdiocese to pass a special collection tray this Sunday, January 9 for “Asian Disaster Relief Fund.” And in Athens, the Hellenic Republic was the first foreign government to send chartered aircraft to Thailand to evacuate foreign nationals, followed by a continuing stream of C-130 airplanes to the region filled with experts and supplies. Greece’s ERT TV network has also organized a telethon, generating donations projected to exceed 10 million euros.

“We are heartened by the response of our leaders, both religious and civic, to this unprecedented tragedy, and commend them,” said V.P. and Regional Coordinator Chris P. Tomaras. “We Hellenes know the tremendous suffering natural disasters inflict on the body and soul, and deeply empathize with these victims. Even though only 7 Hellenes of the estimated 500 who were in the region are currently still unaccounted for, both our Faith and our Filotimo call on us to help these victims. And while there are many different ways each of us can help, we urge the Hellenes of our Region to channel their response through the Archdiocese of America and/or the International Orthodox Christian Charities (IOCC) which is organized under the Standing Conference of Canonical Orthodox Bishops in the Americas (SCOBA),” emphasized V.P. Tomaras. Under the jurisdiction of the Ecumenical Patriarchate, Metropolitan Nikitas of Hong Kong has mobilized to provide assistance in the affected region on behalf of our Orthodox Christian Faith, and is receiving direct support from the IOCC.

V.P. Tomaras also directed that the IOCC’s public service ad be forwarded to our Regional print media for publication as space allows.

Here are several ways you can help:

Pray: Take your family to church this Sunday, January 9, for the Memorial Service for the 150,000 victims of this tragedy.

Contribute: Be generous when the special “Asian Disaster Relief Fund” tray is passed in Church. Or visit www.saeamerica.org; there is a link to the Archdiocese of America website, where you can make a secure donation by credit card. Or send your check to the IOCC’s “Asia Disaster Response” at: IOCC, P.O. Box 630225, Baltimore, MD 21263-0225 or call the IOCC (toll-free) at: 1-877-803-IOCC (4622), or 1-410-243-9820.

Send: The IOCC is encouraging Orthodox Christians to assemble “Gift of the Heart” health kits for shipment to the areas hardest hit by the tsunami. To learn more about assembling the health kits, please visit www.iocc.org/healthkits.

_________________________________________________________ Hellenic Electronic Center (HEC) http://www.greece.org Unsubscribe —>> http://www.greece.org/network/unsub.htm [LISTSERV & LSMTP e-mail systems are sponsored by L-Soft]

ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΗΔΑ ΤΟΥ Κ. Ν. ΛΥΓΕΡΟΥ

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Ν. Λυγερός

Κάθε πόλεμος έχει τα θύματά του. Εμείς έχουμε τους αγνοουμένους μας και τους εγκλωβισμένους μας. Οι μεν έχουν φυλακή το χώμα, οι δε τα σίδερα της κατοχής. Ομως το χώμα είναι δικό μας. Κι αυτό δεν το ξέχασαν οι αγνοούμενοι κι αυτό δε θα το ξεχάσουν οι εγκλωβισμένοι. Διότι αυτό το χώμα είναι η ζωή τους. Εκεί έχασαν τα πάντα, εκεί έζησαν τα πάντα: τα κατεχόμενα δεν είναι μόνο μια λέξη, είναι η πέτρινή τους μνήμη, είναι η βασανισμένη τους ζωή, είναι ο δολοφονημένος τους θάνατος. Εκείνοι οι λίγοι που ξέχασε η κοινωνία, έδωσαν το στίγμα τους στον κυπριακό λαό. Κι αν δεν υπήρχαν, ενώ κανείς δε θέλησε να υπάρχουν, ο λαός μας δε θα είχε την ίδια αξία. Ποιος όμως από μας συνειδητοποίησε την αξία της προσφοράς τους για την Κύπρο μας; Ποιος όμως αντιλαμβάνεται ότι ο πόνος τους είναι το λάβαρό μας; Ποιος κοιτάζει το εγκλωβισμένο παρελθόν για να δει το αγνοούμενο μέλλον;
Για να μην ξεχάσουμε πρέπει να ζήσουμε μαζί τους! Η ιστορία μας τους έχει ανάγκη μα και αυτοί μάς έχουν ανάγκη. Κι αυτό δεν είναι θέμα κυβέρνησης ούτε πολιτικής μας συνείδησης. Διότι τι σημαίνει να είσαι Κύπριος αν δεν πόνεσες και δεν πονάς τους αγνοούμενους; Τι σημαίνει να είσαι Κύπριος αν δεν συμπαραστέκεσαι στους εγκλωβισμένους; Ο πρόσφυγας, εξόριστος στην ίδια του την πατρίδα μπορεί τώρα να διεκδικήσει την ύπαρξή του με την προσφυγή του όμως εμείς που δεν είμαστε ούτε αγνοούμενοι, ούτε εγκλωβισμένοι, ούτε πρόσφυγες τι μπορούμε να κάνουμε, τι πρέπει να κάνουμε για να νιώθουμε ενεργά Κύπριοι; Διότι τώρα ξέρουμε δεν γεννιέσαι Κύπριος μα γίνεσαι! Είναι οι επιλογές μας που καθορίζουν το πεπρωμένο μας. Κι όπως δεν αρκεί να υπάρχεις για να ζεις, δεν αρκεί να έχεις γεννηθεί σ’ ένα τόπο όχι για να σου ανήκει μα για να του ανήκεις! Πρέπει κι εμείς να στηρίξουμε όλες τις προσπάθειες των αγνοουμένων μας, των εγκλωβισμένων μας και των προσφύγων μας διότι είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει για ν’ αποκτήσουμε μια κυπριακή συνείδηση. Είναι χρέος μας και για τους προγόνους μα και για τους απογόνους μας. Η αλυσίδα του χρόνου μάς επέτρεψε να είμαστε οι πρώτοι Ευρωπαίοι της πατρίδας. Αυτό δε μας ανήκει, ανήκει στο παρελθόν μας. Εμείς το μόνο που έχουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας είναι το μέλλον μας. Εκείνο το μέλλον που θα είναι το παρόν τους, η ζωή τους.

Κάθε αγωνιστής έχει και τον αγώνα του. Εμείς έχουμε το Κυπριακό. Μας το έδωσε η ιστορία μας. Τα νέα δεδομένα μάς επιτρέπουν νέες κινήσεις. Δεν έχουμε πια το δικαίωμα να πούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για την πατρίδα μας. Το υλικό υπάρχει, είναι το ευρωπαϊκό στοιχείο. Το μόνο που επιθυμούμε είναι η θέληση. Ο καθένας μπορεί να βοηθήσει ενεργά για την απελευθέρωση της πατρίδας μας όχι απλώς διαγράφοντας το παρελθόν, όχι απλώς με τους αιώνιους συμβιβασμούς της κοινωνίας, όχι απλώς κάνοντας κριτική των διαδοχικών κυβερνήσεων μα την προσωπική μας αντίσταση, με την ατομική μας παρουσία σ’ ένα αγώνα παράδειγμα για την ιστορία. Ανθρώπινα, κοινωνικά μα και οικονομικά ο καθένας μπορεί να βοηθήσει το συνάνθρωπό του για ν’ αλλάξει οριστικά την ιστορία μας. Η ανάγκη υπάρχει, χρειάζεται όμως και η θέληση όχι για να πάρουμε επαίνους και διακρίσεις, όχι για να πάρουμε τα αναγκαία χαρτιά μιας ταυτότητας μα απλώς για να πάρουμε κι εμείς την κυπριακή συνείδηση

A few words on the Occupation of Cyprus.
I thought to offer a few details of where we are today and so I looked around the net for details - rather than opinions - on post-invasion Cyprus.
I found this - it seems to cover the basic facts of the issue.

“Cyprus Under Turkish Occupation

Situated in the eastern Meditteranean Sea, the island of Cyprus has a population of about 718,000, out of which 82% are Greek Cypriots, and 18% are Turkish Cypriots.

The history of the Cypriot people is the story of a people who, in spite of repeated occupations by different conquering powers (Assyrians, Egyptians, Persians, Romans, Franks, Venetians, Turks, and the British), have retained the Hellenic spirit, ideals, and language. It was orthodoxy above all which preserved the Hellenic heritage.

Cyprus’ Greek cultural heritage, which has become the dominant influence on the island, can be traced to the first Greek colonization in the thirteenth century B.C.

In 1489 the island was taken over and ruled by the Venetians until 1571 when the Ottoman Turks conquered Cyprus. Although the Cypriots assisted in the War of Greek Independence from Ottoman rule, the island was not liberated, and it remained under the Ottomans until it was passed to the British in 1878.

In 1915, the British offered Cyprus to Greece if Greece would enter the war on the Allied side. Although Greece did enter the war at a later date, the British refused to part with Cyprus, claiming that the offer had lapsed.

After Greece entered the World War II, Britain called for Greek Cypriot volunteers to fight for “Greece and Liberty”. As a result, as many as 35,000 Greek Cypriots volunteered and fought in the British Army in World War II. While other colonies were gaining their freedom after the war, Cyprus was told that “there can be no question of any change of sovereignty”, and that it “can never expect to be fully independent”.

Greece decided to bring an application for self-determination on behalf of the people of Cyprus. Britain opposed the Greek government’s application for self-determination for the Cypriots. Although Turkey had renounced all rights to Cyprus, Britain claimed that the presence of an 18% Turkish Cypriot minority was an obstacle to a solution.

In 1955, an anti-colonial guerilla war for liberation, and enosis (union) with Greece broke out.

Cyprus became an independent state in 1960, after the 4-year anti-colonial guerilla war ended when an agreement was reached for independence. Since then, the Republic of Cyprus has been a member of the United Nations. ”

This text is taken from http://www.diaspora-net.org
Send mail to diaspora@diaspora-net.org with questions or comments about this text.
Last modified: March 11, 1999

Now of course we are a member of the European union as well. Lets hope this helps!