11. Νοεμβρίου 2005 || 21.18
Η νομιμοποίηση των εποίκων και της Τουρκικής κατοχής στην Κύπρο
του Πανίκου Ελευθερίου
‘Ασσια - Κατεχόμενη Αμμόχωστος

Tουρκία και Ταλάτ συνεχίζουν να αποκαλούν την Κυπριακή Δημοκρατία «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση».
Πριν λίγες μέρες, βρισκόμενος στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου, βρέθηκα σε ένα ανεπανάληπτο «τετ-α-τετ» με γιο έποικου που συμπλήρωνε αίτηση για απόκτηση Κυπριακής Ιθαγένειας. Ήτανε λέει, ο πατέρας από Τουρκία και η μάνα Τουρκοκύπρια, και έτσι «είχε δικαίωμα» να αιτηθεί. Θυμίζω ότι το θέμα ήταν πρόσφατα στην επικαιρότητα για λίγες μόνο μέρες, χωρίς (όπως αποδεικνύεται), να αλλάξει η προϋπάρχουσα τάση. Όταν τώρα, που η νομιμοποίηση των παραγώγων του εποικισμού βρίσκεται στην γένεσή της, οι αντιδράσεις περιορίζονται σε κάποια δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και σε κάποιες δηλώσεις πολιτικών για το θεαθήναι, μπορούμε να φανταστούμε την συνέχεια. Κι ας μην τολμήσει κανείς αφελής να υποτιμήσει την σοβαρότητα του θέματος του εποικισμού. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στην επεκτατική πολιτική που εφαρμόζει η Τουρκία στην Κύπρο.
Στην Κύπρο ζούμε το θέατρο του παραλόγου: Το Υπουργείο Εσωτερικών πήρε σβάρνα τις νομιμοποιήσεις των εποίκων στις περιπτώσεις που ο ένας εκ των δύο γονέων είναι Τουρκοκύπριος. Η Τουρκία, αφού πήρε πράσινο φως για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων από την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια, δεν εφαρμόζει καν το πρωτόκολλο τελωνειακής ένωσης, και στην Κύπρο αποφασίζουν να αναμένουν τους «μηχανισμούς ελέγχου» της Ευρώπης. Το πήγαινε-έλα στα κατεχόμενα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, και μαζί και η οικονομική ενίσχυση του ψευδοκράτους. Οι ποικιλότροπες «ενέσεις» γίνονται και με τον πιο επίσημο τρόπο, από την επίσημη Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω των συνδιαλλαγών με τους διάφορους «θεσμούς» του ψευδοκράτους. Συνεργασίες με το «Τουρκοκυπριακό Βιομηχανικό Επιμελητήριο», εισαγωγές κλεμμένων προϊόντων στις ελεύθερες περιοχές (επειδή είναι προϊόν μόχθου κατά τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο), συμμετοχή «Τουρκοκυπρίων εκθετών» στην Διεθνή Έκθεση Κύπρου (είδαμε ακόμα και έποικους να μας τιμούν με την παρουσία τους), και άλλα απίστευτα. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε την πολυετή δωρεά ηλεκτρικού ρεύματος στα κατεχόμενα (συνεπώς και στον τουρκικό στρατό κατοχής), τις συνεχιζόμενες κοινωνικές παροχές, την εργοδότηση Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές, και την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους «Τουρκοκύπριους αφορολόγητους», που στοιχίζει εκατομμύρια στο κράτος. Το πλοίο μπάζει νερά. Δεν φτάνει που δεν είναι καν γερό σκαρί (τέτοιο φρόντισαν οι ‘Αγγλοι αποικιοκράτες να είναι), η ηγεσία μας το οδηγεί σε νέες φουρτούνες (είναι γι’ αυτό που πρέπει ο κάθε πολίτης να αντισταθεί, με το μόνο όπλο που έχει, την ψήφο του).

Όλα αυτά γίνονται πριν από την λύση του Κυπριακού, πριν ακόμα από την οποιαδήποτε ένδειξη για κάτι καινούργιο, πέραν της φρικτής στάσης της Τουρκίας και του Ταλάτ (που συνεχίζουν να αποκαλούν την Κυπριακή Δημοκρατία, «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση»). Επιτέλους, ας γίνει μια δημοσκόπηση, για να διαφανούν οι απόψεις των πολιτών για το όλο θέμα. Οι ηγέτες πρέπει να μας ακούσουν. Δεν πάει άλλο. Δεν είμαστε κορόιδα. Διερωτόμαστε ποιο θα είναι τελικά το κίνητρο για τους Τουρκοκυπρίους για σωστή λύση. Διερωτόμαστε που πήγαν η λογική, η ηθική, η αλήθεια, η αξιοπρέπεια. Ίσως βρισκόμαστε κοντά στο να εμπεδωθεί διεθνώς ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει κατοχή, αλλά μόνο «η απομόνωση των καημένων των Τουρκοκυπρίων». Σκεφτόμαστε ότι ίσως αυτά που συμβαίνουν, μπορούν να εκληφθούν ως τα τελευταία κομματάκια του «puzzle», στην λύση στην οποία σκοπεύουν να μας φέρουν σταδιακά, από την οποία να μην μπορούμε εύκολα να ξεφύγουμε, τόσο σφικτά θα μας έχουν δέσει. Επί αυτού, δεν είναι ανεδαφικές οι εκτιμήσεις κάποιων πραγματικών φίλων της Κύπρου. Οι Κύπριοι, λένε, έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Είναι Ευρωπαίοι, έχουν τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε., έχουν το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, έχουν τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, έχουν την πρόταση για Ευρωπαϊκή λύση που προτείνουν οι οκτώ επιφανείς επιστήμονες, και σέρνονται σε διαπραγματεύσεις επί του αναχρονιστικού σχεδίου Ανάν.

Το έχουμε πάρει απόφαση. Όσο στην Κύπρο γεννιούνται ακόμα Έλληνες, αυτά θα έχουμε. Απώτερος στόχος των εχθρών μας, είναι ο αφελληνισμός της Κύπρου. Γι’ αυτό επαγρυπνούμε, γι’ αυτό γράφονται αυτές οι γραμμές. Δεν θα τους περάσει! Δεν θα τους αφήσουμε να υλοποιήσουν τα καταχθόνια σχέδια τους. Θα φροντίσουμε να γεννιούνται κι άλλοι Έλληνες, κυρίως όμως θα φροντίσουμε να μεγαλώσουν σαν Έλληνες, και να ζήσουν όπως αρμόζει στους Έλληνες: Ελεύθεροι και αξιοπρεπείς.

Πολιτικό πλαίσιο και κυπριακό

Ν. Λυγερός

Ένα από τα βασικά προβλήματα του κυπριακού δεν είναι όπως νομίζουν μερικοί απλά και μόνο το κατοχικό καθεστώς, αλλά και το πολιτικό πλαίσιο. Στην πραγματικότητα, το πολιτικό πλαίσιο δεν είναι εντελώς ανεξάρτητο από το κυπριακό. Η αγγλική κατοχή και η τουρκική κατοχή που ακολούθησε, μεγιστοποίησαν τα ακραία στοιχεία του πολιτικού πεδίου διότι δεν υπήρχε χώρος για καθαρά δημοκρατικά κινήματα και συνεπώς ο διαχωρισμός ήταν και αυτός ακραίος. Οι μόνες επιλογές ήταν μόνο ο πατριωτισμός και η προδοσία. Με την πάροδο του χρόνου και με την αναποτελεσματικότητα των δύο αυτών οντοτήτων, έγιναν σοφά μείγματα που αύξησαν την πολυπλοκότητα του όλου συστήματος. Η στρατηγική της σιωπής και η επαναπροσέγγιση έδειξαν τα όριά τους και κατέρρευσε η πολιτική της πραγματικότητας. Είχε έρθει το όραμα της κυπριακής απελευθέρωσης και της ευρωπαϊκής τελεολογίας. Το κυπριακό για να λυθεί, έπρεπε να γίνει ευρωπαϊκό και έγινε. Το κυπριακό για να λυθεί, έπρεπε να αντισταθεί ο κυπριακός λαός και ο κυπριακός λαός αντιστάθηκε. Και τώρα υπάρχουν οι προσφυγές του που ενισχύουν δυναμικά όλο το κίνημα όπως το αποδεικνύουν οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Επιπλέον, η αυστριακή αλλαγή φάσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνει νέες ευκαιρίες για να αξιοποιήσουμε τα νέα στρατηγικά δεδομένα του κυπριακού. Είναι λοιπόν αναγκαίο να παραμείνουμε ενωμένοι.

Τα παραδοσιακά στοιχεία του πολιτικού πλαισίου στην Κύπρο έχουν μετατρέψει τα κόμματα σε μικρούς αυτοδύναμους και ανεξάρτητους χώρους. Με άλλα λόγια, η απώλεια ενός ανεξάρτητου κράτους λόγω της κατοχής διαμόρφωσε τα κόμματα με τέτοιο τρόπο έτσι που έγιναν κρατίδια. Τα κομματικά στελέχη μην μπορώντας να απελευθερώσουν την Κύπρο παρέμειναν σε χώρους που θεωρούν ελεύθερους. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η στάση, ακόμα και αν είναι εσωτερικά συνεπής, δεν προσφέρει τίποτα στην επίλυση του κυπριακού και είναι άχρηστη για το μέλλον της Κύπρου. Η Κύπρος δεν έχει ανάγκη από ενδοκομματικές αντιπαραθέσεις. Χρειάζεται μια συντονισμένη και αποτελεσματική στρατηγική με πρακτικές ευρωπαϊκές υλοποιήσεις. Διότι πρέπει να συντονιστούμε και με τη στρατηγική της Αυστρίας που θέλησε να έχει έναν Κύπριο κυβερνητικό εκπρόσωπο κοντά της για όλη τη διάρκεια της προεδρίας της. Αντί να ακολουθούμε τυφλά το πολιτικό πλαίσιο, πρέπει να ενεργοποιήσουμε το συμμαχικό πλαίσιο που υπάρχει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κυπριακό πρόβλημα δεν είναι πια μόνο και μόνο κυπριακό, μα ευρωπαϊκό. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να λυθεί με κομματικές κινήσεις. Οι βουλευτικές εκλογές δεν αποτελούν πια ένα εσωτερικό αποτέλεσμα. Έχουν έναν αντίκτυπο σε όλη τη στρατηγική μας. Δεν μπορούμε λοιπόν να τις αντιμετωπίσουμε με τις παλαιές αρχές αλλά με τις νέες αξίες. Αν θέλουμε μια ευρωπαϊκή λύση, χρειαζόμαστε μια ευρωπαϊκή στρατηγική που αδιαφορεί και για το πολιτικό πλαίσιο της Κύπρου και για τις κομματικές παρατάξεις. Το μέλλον της Κύπρου μάς ανήκει, ας μην το ξεχάσουμε ακόμα μια φορά.