Ν. Λυγερός

Η μάχη που δίνουμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα θυμίζει αναπόφευκτα τη Δίκη του Kafka. Το παλεύουμε κι έχουμε την εντύπωση ότι το σύστημα μάς χρησιμοποιεί ακόμα και μέσω της αντίστασης. Στην πραγματικότητα, το όλο θέμα είναι ουσιαστικά φαινομενικό. Δεν είναι το σύστημα που υπάρχει πάντα, αλλά το υπόβαθρό του. Είναι η αδράνεια μας που δημιουργεί το σύστημα διότι αυτό δεν μπορεί να υπάρχει δίχως τη μάζα. Όντως στα ανθρώπινα δικαιώματα, γινόμαστε καταδικασμένοι. Αν δεν τα διεκδικήσουμε, δεν θα υπάρξουν ποτέ για μας. Ο αγώνας για τη ζωή είναι η μάχη για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δίχως αυτά, η ζωή είναι άθλια και κατά συνέπεια χωρίς νόημα. Όπως και η ζωή του Ιωσήφ Κ. Δεν ξέρει τι έχει αποφασιστεί για εκείνον και δεν πιστεύει ότι μπορεί καν να κάνει κάτι για να αλλάξει τις συνθήκες που τον καταπιέζουν. Το ίδιο ισχύει και με τους πρόσφυγες. Οι Κωνσταντινοπολίτες, οι Ίμβριοι, οι Τενέδιοι, οι Πόντιοι, οι Κύπριοι και οι Αρμένιοι νομίζουν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν το αδιανόητο, δηλαδή να αντισταθούν στο κατοχικό σύστημα, να κερδίσουν τον αγώνα τους εναντίον του βαθέος κράτους. Κι όμως οι στρατηγικές υπάρχουν. Οι πρόσφυγες διαθέτουν τις προσφυγές. Μέσα από την καταδίκη τους από το τουρκικό σύστημα, μπορούν να υπερασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Το ισχυρότερό τους εργαλείο δεν είναι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Διακαιώματα αλλά η ίδια τους η οντότητα, η καταδίκη τους. Η αδικία δεν προέρχεται μόνο από τους άλλους. Πρέπει να την αποδεχτούμε για να λειτουργήσει. Υλοποιεί τις επιπτώσεις του εγκλήματος διότι δεν αντιστεκόμαστε αποτελεσματικά. Επιπλέον, χρησιμοποιεί τις προηγούμενες περιπτώσεις ως δεδικασμένα. Η μη άμεση καταδίκη της γενοκτονίας των Αρμενίων δεν εμπόδισε τη γενοκτονία των Ποντίων. Και η Μικρασιατική Καταστροφή, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ήταν αναμενόμενη. Το ίδιο ισχύει και για το 1955 και 1964 στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και το 1974 στην Κύπρο. Κάθε λάθος στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προκαλεί έμμεσα άλλες αδικίες και η καταδίκη των αθώων γίνεται κληρονομική. Ενώ μέσω των προσφυγών, οι πρόσφυγες μπορούν να γράψουν το πεπρωμένο τους δίχως να το περιμένουν, όπως ο ήρωας του Kafka, από το σύστημα. Η ουσία είναι να γίνει κατανοητό ότι η αδικία ενισχύεται και από την αδράνεια των προσφύγων, ενώ καταπολεμάται από τις προσφυγές. Δεν υπάρχουν μόνο τα όργανα του συστήματος, υπάρχουν και τα όπλα της αντίστασης. Απλώς τα άτομα πρέπει να γίνουν άνθρωποι και όχι ν’ ακολουθούν τυφλά την κοινωνία της πραγματικότητας που παράγει μόνο αδράνεια. Το έργο του Kafka δεν αποτελείται μόνο από τη Δίκη, υπάρχει και ο Πύργος. Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά. Βέβαια κατά κάποιο τρόπο είναι και πιο δύσκολα διότι η μάχη είναι πιο σκληρή. Υπάρχει όμως πλαίσιο αντίστασης. Και τα αποτελέσματα των πράξεων δεν προέρχονται μόνο από το σύστημα. Εκεί όλα είναι δυνατά διότι δεν υπάρχει βοήθεια. Συνεπώς, ό,τι είναι να γίνει πρέπει να το κάνουμε εμείς.

ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΜΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ  10/01/2007
Η Άγκυρα σκληραίνει τη γραμμή της σε όλα τα μέτωπα, δίνοντας τα πρώτα δείγματα της τακτικής που προτίθεται να ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι στρατηγοί φρόντισαν τις τελευταίες μέρες να υπενθυμίσουν σε όλους, εντός και εκτός Τουρκίας, το ρόλο που διαδραματίζουν στη λήψη αποφάσεων, ιδιαιτέρως σε θέματα που έχουν άμεση σχέση με τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα. Η παρέμβαση στο θέμα της γέφυρας της οδού Λήδρας, η ματαίωση της επίσκεψης του Μουφτή των Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές, ακόμη και η αναβολή της συνάντησης του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με το ΑΚΕΛ εντάσσονται στο πλαίσιο της ίδιας τακτικής. Οι σχετικές αποφάσεις για σκλήρυνση της τουρκικής στάσης λήφθηκαν στο Γενικό Επιτελείο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και φαίνεται να υιοθετούνται πλήρως από την κυβέρνηση.

01/10/2007 * Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ενημέρωσε η Μ. Γιαννάκου Ιστορική απόφαση για την Πατριαρχική Σχολή Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διατάσει το τουρκικό δημόσιο να επιστρέψει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη ακίνητο που είχε δημευθεί το 1974, δήλωσαν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Σχολής. Η απόφαση που ανακοινώθηκε επίσημα στη διοίκηση του Ιδρύματος σήμερα, ζητά από το τουρκικό δημόσιο να επιστρέψει το ακίνητο σε τρεις μήνες ή να καταβάλει αποζημίωση ύψους 900.000 ευρώ. Μετά την πάροδο της τρίμηνης προθεσμίας θα αρχίσουν να προσμετρούνται τόκοι υπερημερίας. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Μεγάλης Σχολής συναντήθηκε σήμερα για να ενημερωθεί γα την «ιστορική» απόφαση και να αποφασίσει τα επόμενα βήματα. Αυτό που θα πρέπει να εξασφαλίσουμε είναι η δυνατότητα μας να διαχειρισθούμε απρόσκοπτα την περιουσία της Μεγάλης Σχολής, τόνισαν μέλη του Συμβουλίου. Η δικηγόρος του Ιδρύματος της Σχολής κ. Γκιουλντέν Αλκάν, δεν βρέθηκε για να σχολιάσει την απόφαση, που θεωρείται ότι επιβραβεύει τη στρατηγική που είχε επιλέξει για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Η απόφαση ανοίγει ένα διαφορετικό δρόμο για την αποκατάσταση των αδικιών που έχουν συσωρευθεί. Ο δρόμος των νομοθετικών αλλαγών προχωρά παράλληλα. «Ακόμα και οι ελλείψεις της νέας νομοθεσίας που ετοίμασε τουρκική κυβέρνηση μπορούν να αποκατασταθούν μέσα από τη δικαιοσύνη», δηλώνουν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και νομικοί. Πρόκειται για την πρώτη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζει την Τουρκία σε θέμα που αφορά τα κοινωφελή ιδρύματα των χριστιανικών μειονοτήτων. Μέχρι σήμερα οι διοικήσεις των Ιδρυμάτων απέφυγαν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους για δικαίωση στις πολιτικές πρωτοβουλίες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για πιέσεις προς την τουρκική κυβέρνηση. ——————————————————————————–